Przedstawiane kolaże są formą kontemplacji wizualnej odnoszącej się do rzeczywistości społecznej i duchowej w której żyje autor. Nie wszystko da się wyrazić słowami. Jest jakaś tajemnica czegoś niewyrażalnego, coś się kryje za społecznymi odczuciami, typifikacjami, stereotypami, formułami językowymi.
Wiele kolaży ma charakter figuratywny, można odnaleźć tam postaci, twarze, elementy przyrody ożywionej i nieożywionej. Figuratywność jest zwykle dekonstruowana. Nie ma figur idealnych. Dekonstrukcja wynika z kontemplacji własnego umysłu, ciała i uczuć. Na tym poziomie odnosimy się do warstwy symboliczno – społecznej, w której JA jest ciągle zanurzone, interpretujące i zazwyczaj świadomie odczuwające.
Jest też cześć kolaży niefiguratywna. Nieprzedstawiająca, gdzie przekraczanie granic rozumienia i interpretacji symbolicznej wydaje się celem nadrzędnym. Są to obrazy oparte na tzw. „asemic writing”, gdzie kontemplacja rzeczywistości wchodzi na głębszy poziom. Spontaniczne ruchy rąk i drgnienia umysłu oraz serca autora przekładają się na wizualną od-ekspresję tego co „tu i teraz”. Nie ma nic więcej, tylko TO. Symboliczność bądź nie-symboliczność odbioru jest w gestii widza. Tutaj odbywa się indywidualna gra, a nawet walka, pomiędzy chęcią podążania za strukturami uspołecznienej percepcji a indywidualnym sprzeciwem wobec tego procesu.
Waga koloru. Kolor wyraża to co w duszy gra. Można kolor, oczywiście, odczytywać w sposób antropologiczny. Kolory w różnych kulturach mają określone znaczenia. Ale niekoniecznie musimy podążać tym tropem. Kolor może być oznaką i wyrazem nastroju. Kolor w przedstawianych obrazach jest kwintesencją kontemplacji, wybierany intuicyjnie na podstawie własnych odczuć, emocji oraz wielokrotnych eksperymentów myślowych i warsztatowych autora.
Tytuły obrazów mają zwykle ułatwiać odbiór obrazu lub jego interpretację. Ale mogą być także przeszkodą w odbiorze kontemplacyjnym. Zwróćmy na to uwagę. Możemy je odrzucić (NIE SUGEROWAĆ SIĘ NIMI), i zobaczyć co obraz sam w sobie do nas mówi i co wynika z mojej (widza) z nim interakcji.
Polecam odbiór kontemplacyjny, powolny, gdzie ważne jest zapamiętanie pierwszego wrażenia, ale też obserwacja dalszych odczuć (myśli, emocji, odczuć ciała), które pojawiają się w trakcie patrzenia. Zaobserwujmy, jak rozwija się proces percepcji w naszej świadomości.
