Przedmiotem dyskusji były dwie książki o dwudziestoleciu międzywojennym: „Czekanie na rewolucję. Komuniści w II Rzeczypospolitej" prof. Friszkego (Wydawnictwo Krytyki Politycznej) oraz „Zredukowani. O społecznych skutkach Wielkiego Kryzysu" dra Piskały (Muzeum Historii Polski).
Obaj autorzy opowiadali o źródłach swoich zainteresowań dwudziestoleciem międzywojennym, wskazując na potrzebę odejścia od „lukrowanego" obrazu II RP i chęci opowiedzenia przemilczanych historii: o roli lewicy w budowie niepodległego państwa po 1918 roku oraz o Wielkim Kryzysie jako katastrofie społecznej widzianej oczami jego ofiar — „zredukowanych". Rozmawiano o okładce książki dra Piskały, na której znajduje się gazeciarza z obrazu Wojciecha Weissa, symboliczna „twarz" kryzysu. Prowadzący zwrócił uwagę, że obie prace mają charakter raczej oskarżycielski niż afirmatywny wobec II Rzeczypospolitej i wpisują się w wciąż niedokonany „bilans" tego państwa, czemu sprzyja przypadające w tym roku stulecie zamachu majowego. Dr Mirowski wskazał też na uderzającą analogię między książką Piskały a omawianym miesiąc wcześniej reportażem Marty Madejskiej „Ostatni gasi światło" — mechanizmy wykluczania ludzi tracących pracę okazują się w kapitalizmie zaskakująco uniwersalne. W dalszej części rozmowy prof. Friszke analizował słabość ruchu komunistycznego w Polsce i ciążące na nim „rosyjskie piętno" (utożsamienie z Kominternem i Rosją), ilustrując to łódzkimi przykładami poruszono również kwestię odpowiedzialności elit politycznych za przebieg kryzysu i sposób, w jaki temat ten bywa traktowany powierzchownie nawet w historii akademickiej. Spotkanie zakończyło się podziękowaniami dla gości oraz zapowiedzią kolejnych odsłon cyklu w nowym roku akademickim.
